Getuigenis Beatrijs

Mijn naam is Beatrijs, ik ben 54 jaar. Al heel mijn leven, of toch zo lang ik me kan herinneren, heb ik een grote angst voor dieren. Niet alleen honden, maar ook katten, konijnen, kuikentjes, paarden en koeien. Dus alles van klein tot groot. Rond mijn 50ste werd ik ziek met als diagnose CVS en fybromyalgie. Dankzij mijn dokter kwam ik in contact met een psychologe die mij zou begeleiden doorheen mijn ziekte, maar waar mijn grote angst ook tot uiting kwam. We begonnen met konijntjes. Toen kwam haar kat aan de beurt. En uiteindelijk kwamen we bij het grootste gevaar: de bedreigende honden. Ik zocht op internet een hondenschool waar ze me misschien konden helpen en de trainer bracht me in contact met Inge. Ze was bereid om mij te helpen. Inge heeft twee honden; Sep en Gijs.

We startten met een kennismaking om de 14 dagen. Aanvankelijk zat ik aan de ene kant van de garage en Inge met haar twee honden aan de andere kant, veilig vast aan een leiband. Na een aantal keren verschoof ik mijn stoel stilletjes naar het midden van de garage, om op een metertje afstand te eindigen. Daarna begon ik met de aanraking. Met Gijs, de blonde hond, lukte dit behoorlijk. Maar Sep kon mijn angst te veel voelen en werd zenuwachtig. Inge besloot om de therapie verder te zetten met alleen Gijs.

Hierna kwamen we wekelijks bijeen, ongeveer een halfuurtje, en stilletje aan kon ik Gijs aanraken en genoot hij van mijn massages. Inge pakte het heel geduldig aan. Op het ogenblik dat ze aanvoelde dat ik klaar was om een stap verder te zetten, hoewel ik daar zelf niet van overtuigd was, moedigde ze mij aan. Ik moest Gijs een snoepje geven vanuit mijn hand. Inge kon me exact beschrijven welk gevoel dit zou geven. En ze had heel veel tips en manieren om de brug te overwinnen en zelf bleef ze, uiterlijk dan toch, enorm rustig en kalm.

Elke sessie begon met een herhaling van de verworvenheden van de vorige sessie. En na de stap van het snoepje geven, gingen we naar buiten. Ik zou leren hoe het voelde om een hond aan de leiband te hebben. We begonnen op de oprit van de garage op en neer te lopen. Inge leerde me ook hoe ik Gijs moest aanspreken, bevelen geven, want ook dit kende ik niet. Uiteindelijk is Inge er in geslaagd me alleen te laten met Gijs in de garage zonder leiband. Twee jaar lang hebben we gepraat over welke hond het meest geschikt zou zijn voor mij, als ik een hondje in huis zou nemen. We kwamen telkens terug op een Engelse Cocker. En dan nog het liefst een blauwschimmel, die rustiger zijn dan de rode Engelse Cockers.

Eind juni 2015 kreeg ik de gelegenheid om een puppy te kopen. Schattig is hij zeker en hij luistert naar de naam Odin. Gelet op mijn gezondheidstoestand is het wel zeer vermoeiend om een puppy in huis te hebben. In deze eerste week heb ik mogen ervaren hoe geduldig Inge is en hoe oplossingsgericht ze werkt met Odin. Telkens heeft ze aandacht voor mijn volledige verhaal, ik mag haar elke dag bellen of smsen over mijn twijfels, nooit wordt het haar te veel.

Toewijding, geduld, standvastigheid, stabiliteit, kennis en rust zijn allemaal eigenschappen van Inge die me geholpen hebben in het overwinnen van mijn angsten en de beginnende begeleiding in het ultieme doel om zelf een hondje te hebben. Iets wat ik nooit had kunnen denken. Ik hoop dat zij de trainster zal mogen zijn die mij verder zal kunnenbegeleiden in een positief verhaal.

IMG_4441

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *